Başlık: İtalya: Mahkeme kararı özel koruma izninin çalışma iznine çevrilmesinin yolunu yeniden açtı

 Başlık: İtalya: Mahkeme kararı özel koruma izninin çalışma iznine çevrilmesinin yolunu yeniden açtı

Toskana Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı, İtalya’da göç hukuku açısından önemli sonuçlar doğurabilir. Özellikle, Cutro Kararnamesi sonrasında özel koruma kapsamında verilen oturma izninin çalışma iznine dönüştürülmesi meselesi yeniden gündeme gelmiştir.

2026 yılı 702 sayılı karar, Temmuz 2021’de uluslararası koruma başvurusu yapan ve 2024 yılında özel koruma statüsü elde eden bir yabancının durumunu ele almaktadır. Başvuru sahibi, aynı yıl içerisinde oturma iznini çalışma iznine çevirmek için başvuruda bulunmuştur. Ancak Emniyet makamları, 2023 tarihli ve 20 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen düzenlemeye dayanarak bu talebi reddetmiştir. Söz konusu düzenleme, bu tür dönüşüm imkanını ortadan kaldırmıştı.

Buna rağmen Mahkeme farklı bir değerlendirme yaparak, benzer durumda olan birçok kişi için yeni bir hukuki yol açmıştır.

Kararın merkezinde, Cutro Kararnamesi’nin 7. maddesinde yer alan geçiş hükümlerinin yorumu bulunmaktadır. Mahkemeye göre belirleyici olan, dönüşüm talebinin tarihi değil, ilk koruma başvurusunun yapıldığı tarihtir.

Somut olayda, koruma başvurusu yeni düzenlemenin yürürlüğe girmesinden önce yapıldığı için, Mahkeme eski mevzuatın uygulanması gerektiğine hükmetmiştir. Bu eski düzenleme ise oturma izninin çalışma iznine dönüştürülmesine izin vermekteydi.

Bu gerekçeyle Mahkeme, idarenin kararını iptal etmiş ve önceki hukuki rejimin uygulanması gerektiğini açıkça ortaya koymuştur.

Kararın tam metnine aşağıdaki bağlantıdan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/008079775f3dbbc30cfe4

Bu karar, önemli bir hukuki ilkeyi pekiştirmektedir: yeni yasalar, halihazırda başlamış hukuki durumlara geriye dönük olarak olumsuz etki edemez. Ayrıca, özellikle uzun süren idari süreçlerde, bireylerin meşru beklentilerinin korunmasının önemini vurgulamaktadır.

Daha geniş bir perspektiften bakıldığında, bu karar Cutro Kararnamesi’nin etkisinin mutlak olmadığını göstermektedir. Aksine, geçiş hükümleri ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerekmektedir.

Hukukçular açısından bu karar, benzer idari ret işlemlerine karşı güçlü bir dayanak oluşturmakta ve reform öncesinde başlatılmış süreçlerde yabancıların haklarının korunmasına katkı sağlamaktadır.

Sonuç olarak, bu karar İtalya’da göç hukukunun gelişiminde önemli bir adım olup, daha kısıtlayıcı bir yasal çerçeve içinde dahi koruma ve düzenleme imkanlarının tamamen ortadan kalkmadığını ortaya koymaktadır.