Sabit Adres Yoksa Oturma İzni de Yok: İdare Mahkemesi Katı Yaklaşımı Onayladı

 Sabit Adres Yoksa Oturma İzni de Yok: İdare Mahkemesi Katı Yaklaşımı Onayladı

Lazio Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı, oturma izni yenilemelerinde giderek daha katı bir yaklaşımın benimsendiğini açıkça ortaya koyuyor: Gerçek ve doğrulanabilir bir ikamet adresinin bulunmaması, başvurunun reddi için yeterli bir sebep olabilir.

20 Şubat 2026 tarihli ve 3262 sayılı karar (2022/16545 esas numarası) ile Mahkeme, Roma Emniyet Müdürlüğü’nün bir yabancı vatandaşın bağlı çalışmaya dayalı oturma izni yenileme talebini reddetme kararını hukuka uygun buldu.

Kararın tam metnine aşağıdaki bağlantıdan ulaşılabilir:
Calameo yayını:
https://www.calameo.com/books/008079775ba09cea21301
(Tam bağlantı: https://www.calameo.com/books/008079775ba09cea21301)

Somut olayda idare, başvuru sahibinin gerçek ve denetlenebilir bir ikamet adresine sahip olmadığını tespit etti. Beyan edilen adreste yapılan kontroller sonuçsuz kalmış ve kişi fiilen ulaşılamaz durumda kabul edilmiştir.

Mahkeme, ret kararını hukuka uygun bularak, konut durumunun kesinliği ve istikrarının oturma izninin verilmesi veya yenilenmesi için temel bir şart olduğunu vurguladı. Sadece bir iş sözleşmesine sahip olmak, İtalya’da kalma hakkını otomatik olarak garanti etmez.

Kararda ayrıca yanlış adres beyanı konusunda da net bir tutum sergilenmiştir. Gerçeğe aykırı bir adres bildirilmesi, basit bir şekli eksiklik olarak değerlendirilemez; aksine, başvurunun reddini haklı kılan belirleyici bir unsur olarak kabul edilmiştir.

Bir diğer önemli nokta ise idari işlemlerin, tesis edildikleri andaki hukuki ve fiili duruma göre değerlendirilmesi gerektiği ilkesidir. Bu nedenle, ret kararından sonra sunulan bir konaklama beyanı, önceki eksikliği geriye dönük olarak gideremez.

Bu karar, İtalyan idare hukukunda açık bir eğilimi teyit etmektedir: Entegrasyon yalnızca istihdamla ölçülmez. Konut istikrarı, ülkedeki varlığın izlenebilirliği ve kurallara tam uyum da değerlendirmede belirleyici unsurlardır.

Yabancı vatandaşlar ve hukuk uygulayıcıları açısından mesaj açıktır: Yenileme başvurusu yapılmadan önce konut durumunun doğru, tutarlı ve doğrulanabilir şekilde belgelenmiş olması gerekir. Göç hukukunda idari ayrıntılar çoğu zaman sonucun belirleyicisidir.

Şeffaflık notu: Bu makale, Lazio Bölge İdare Mahkemesi Birinci Ter Dairesi’nin 20 Şubat 2026 tarihli ve 3262 sayılı, 2022/16545 esas numaralı kararının resmi metnine dayanmakta olup, yukarıda belirtilen bağlantıdan yayımlanmıştır.

Avv. Fabio Loscerbo

Sınav Yoksa Dönüşüm Yok: İtalyan Göç Hukukunda Usul Neden Esastır

 Sınav Yoksa Dönüşüm Yok: İtalyan Göç Hukukunda Usul Neden Esastır

Emilia-Romagna Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı, İtalyan göç hukukunun temel bir ilkesini bir kez daha teyit etti: bir oturum izni geriye dönük olarak dönüştürülemez ve usule uygunluk basit bir formalite değil, hukuki korumanın özüdür.

13 Şubat 2026 tarihli ve 254 sayılı karar (genel sicil numarası 114/2026), İtalya’ya öğrenci vizesiyle giriş yapan bir yabancının durumunu ele aldı. Oturum izninin süresi dolduğunda, ilgili kişi iznini bağımlı çalışma amacıyla dönüştürmek için başvurduğunu ileri sürdü. Ancak Questura başvuruyu reddetti ve ayrıca sınır dışı kararı verdi.

Kararın tam metnine şu bağlantıdan ulaşılabilir:

https://www.calameo.com/books/0080797759fa26ea8a2c4

Mahkemenin incelediği temel mesele, gerçekten resmi bir dönüşüm başvurusu yapılıp yapılmadığıydı. Başvuru sahibi tarafından sunulan belge yalnızca idari harcın ödendiğine dair makbuzdu; açık ve net bir dönüşüm talebi değildi. Ayrıca dayanak olarak gösterilen iş sözleşmesi, yenileme başvurusundan sonra yapılmıştı.

Bu ayrıntı belirleyici oldu.

Mahkeme, idarenin başvuruyu öğrenci oturum izninin yenilenmesi talebi olarak değerlendirmesini hukuka uygun buldu. İtalyan hukuk sistemine göre, bir idari işlemin hukuka uygunluğu, fiilen sunulan başvuruya ve başvuru anında mevcut olan şartlara göre değerlendirilir. Daha sonra ortaya çıkan durumlar — örneğin sonradan yapılan bir iş sözleşmesi — resmi olarak talep edilmemiş bir dönüşümü geriye dönük olarak meşrulaştıramaz.

Mahkeme ayrıca yerleşik bir ilkeyi de yineledi: Questura, başvuru sahibi açıkça talep etmedikçe farklı bir oturum izni türünü kendiliğinden değerlendirmek zorunda değildir. Göç alanındaki idari süreç, başvuru sahibinin inisiyatifine dayanır. İdare, talep edilen husus hakkında karar verir; olası başka seçenekleri araştırmakla yükümlü değildir.

Karar, idari işlemin yalnızca İtalyanca düzenlenmiş olmasını da ele aldı. Mahkeme, yazılı çeviri eksikliğinin tek başına işlemi geçersiz kılmayacağını vurguladı. Eğer yabancı kişi yasal süre içinde itiraz edebilmiş ve savunma hakkını etkin biçimde kullanabilmişse, işlem hukuka aykırı sayılmaz. Somut olayda itiraz süresinde yapılmıştı.

Esasa ilişkin olarak Mahkeme, öğrenci oturum izninin gerçek ve doğrulanabilir bir akademik süreci gerektirdiğini açıkça belirtti. İncelenen olayda başvuru sahibi hiçbir üniversite sınavını geçmemişti; bu durum iznin yenilenmesini imkânsız kıldı.

Bu karar, İtalyan göç hukukunun yapısal bir özelliğini ortaya koymaktadır: Oturum izinleri belirli ve tipiktir; beyan edilen amaç ile fiili durum arasında uyum bulunmalıdır. Öğrenci izni, salt kolaylık nedeniyle çalışma iznine dönüşemez. Dönüşüm, resmi bir talep ve başvuru anında mevcut olan yasal şartların varlığını gerektirir.

İdari prosedür teknik bir engel değil, hakların doğduğu ve korunduğu hukuki çerçevedir.

İtalya’daki yabancı öğrenciler için mesaj nettir: Öğrenci izni gerçek bir akademik çaba gerektirir. Çalışmak isteyenler ise kanunun öngördüğü yolu dikkatle ve doğru biçimde takip etmelidir.

Avvocato Fabio Loscerbo

Bologna’da Avukat

Göç Hukuku

Mevsimlik çalışma ve oturum izni: “iş bekleme” izninin mümkün olmadığı durumlar

 Mevsimlik çalışma ve oturum izni: “iş bekleme” izninin mümkün olmadığı durumlar

5 Şubat 2026 tarihli ve 217 sayılı kararıyla Emilia-Romagna Bölgesel İdare Mahkemesi, İtalya göç hukukunda sıkça yanlış anlaşılan önemli bir noktayı bir kez daha netleştirdi: mevsimlik çalışma vizesiyle İtalya’ya giren yabancıların “iş bekleme” amaçlı oturum izni alma hakkı bulunmamaktadır.

Dava, mevsimlik çalışma iznine dayanarak İtalya’ya yasal şekilde giriş yapan bir yabancı işçiyi konu alıyordu. Ancak çeşitli usule ilişkin nedenlerle çalışma ilişkisi, mevzuatın öngördüğü şekilde fiilen tamamlanamamıştı. Bunun üzerine ilgili kişi, İtalya’da kalmaya devam edebilmek ve yeni bir iş arayabilmek amacıyla “iş bekleme” oturum izni talebinde bulundu.

İdare bu talebi reddetti ve idare mahkemesi de bu reddi açık ve kesin bir biçimde hukuka uygun buldu.

Kararın temelinde, uygulamada sıklıkla göz ardı edilen önemli bir ayrım yer almaktadır. Mevsimlik çalışma, normal bağımlı çalışmadan farklı, kendine özgü bir hukuki rejime tabidir. İtalyan hukukunda, genel olarak bir işçinin işini kaybetmesi hâlinde belirli koşullar altında ülkede kalarak yeni bir iş aramasına izin verilebilir. Ancak bu kural mevsimlik çalışma için geçerli değildir.

Bu durum tesadüfi değildir. Mevsimlik çalışma, doğası gereği geçici olup belirli üretim dönemlerine ve sınırlı ekonomik sektörlere bağlıdır. Bu nedenle yasa koyucu, mevsimlik çalışanların “iş bekleme” oturum izninden yararlanmasını açıkça dışlamıştır. Mevsimlik iş ilişkisinin kurulmamış olması ya da sona ermesi hâlinde, giriş vizesi ve çalışma izni hukuki geçerliliğini kaybeder; dolayısıyla yasal ikamet için gerekli temel de ortadan kalkar.

Mahkemenin kararında dikkat çeken bir diğer nokta ise bakanlık genelgelerine ilişkin değerlendirmedir. Mahkeme, genelgelerin açık ve net kanun hükümlerini değiştiremeyeceğini veya genişletemeyeceğini bir kez daha vurgulamıştır. Göç hukuku alanında, ülkeye giriş ve ülkede kalma koşulları sıkı biçimde düzenlendiğinden, hukuki belirlilik ve usul kurallarına bağlılık genişletici yorumların önünde gelmektedir.

Bu kararın verdiği mesaj nettir: mevsimlik çalışma, İtalya’da kalıcı ya da daha istikrarlı bir ikamet statüsüne geçiş için dolaylı bir yol olarak kullanılamaz. Ülkede kalmaya ilişkin her türlü imkân, yalnızca kanunda açıkça öngörülen hâllere, örneğin oturum izninin dönüştürülmesine ilişkin hükümlere dayanmalıdır.

Söz konusu karar, artık yerleşik hâle gelmiş bir yargı içtihadının parçasıdır ve avukatlar, işverenler ile yabancı çalışanlar için önemli bir referans noktası oluşturmaktadır. Mevsimlik çalışma ile normal çalışma arasındaki farkın göz ardı edilmesi, hukuk sisteminin karşılayamayacağı beklentilerin doğmasına ve ciddi kişisel ve hukuki sonuçlara yol açmaktadır.

Kararın tam metni Calaméo’da yayımlanan çalışmada yer almaktadır:
https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d

Avv. Fabio Loscerbo

Mevsimlik Oturum İzninin Dönüştürülmesi: Mahkeme 39 Günlük Çalışma Şartını Onayladı

 Mevsimlik Oturum İzninin Dönüştürülmesi: Mahkeme 39 Günlük Çalışma Şartını Onayladı

Toskana Bölge İdare Mahkemesi tarafından verilen yakın tarihli bir karar, İtalya’da mevsimlik oturum izninin bağlı çalışma iznine dönüştürülmesi için gerekli hukuki şartlara önemli açıklık getirmiştir.

İkinci Daire tarafından 329/2026 sayılı karar ile verilen ve 11 Şubat 2026 tarihinde yayımlanan hüküm, 286 sayılı 1998 tarihli Yasama Kararnamesi’nin 24. maddesinin 10. fıkrasının yorumunu ele almaktadır. Bu hüküm, mevsimlik izinlerin dönüştürülmesine ilişkin temel düzenlemeyi içermektedir.

İtalyan hukukuna göre, mevsimlik işçi iki temel şartı yerine getirirse dönüşüm talebinde bulunabilir: Birincisi, İtalya’da en az üç ay düzenli çalışma faaliyeti yürütmüş olması; ikincisi ise belirli süreli veya belirsiz süreli geçerli bir iş sözleşmesi teklifine sahip olmasıdır.

Uyuşmazlık, özellikle tarım sektöründe “üç ay” şartının nasıl yorumlanacağı üzerinde yoğunlaşmıştır. Tarımsal faaliyetlerin hava koşullarına bağlı ve kesintili olması nedeniyle idari genelgeler somut bir ölçüt belirlemiştir: ay başına ortalama en az on üç çalışma günü ve üç ayda toplam otuz dokuz gün.

Somut olayda işçi bu eşiğe ulaşamamıştır. Kötü hava koşullarının yeterli gün çalışmasını engellediğini ileri sürmüştür. Ancak idare talebi reddetmiş ve konu idari yargıya taşınmıştır.

Mahkeme, ret kararını hukuka uygun bulmuştur. Üç aylık sürenin belirli sayıda çalışma gününe dönüştürülmesinin yasaya aykırı olmadığı, aksine kanunun amacına uygun olduğu belirtilmiştir. Amaç, daha kalıcı bir oturum statüsüne geçmeden önce gerçek ve etkin bir çalışma deneyiminin bulunmasını sağlamaktır.

Karar ayrıca ispat yükünün önemini vurgulamaktadır. Kötü hava koşulları gibi istisnai durumlar somut ve belgeli delillerle kanıtlanmalıdır. Genel beyanlar yeterli değildir.

Kararın tam metni Calaméo’da yayımlanmıştır:
https://www.calameo.com/books/008079775c59a953c4ae6

Avv. Fabio Loscerbo

İtalya’da mevsimlik izin dönüşümü: otomatik değildir

 İtalya’da mevsimlik izin dönüşümü: otomatik değildir

Toskana Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı önemli bir noktayı teyit ediyor: mevsimlik oturum izninin çalışma iznine dönüştürülmesi otomatik bir hak değildir.

İtalyan hukuku en az üç ay düzenli çalışma ve geçerli bir iş teklifi şartı arar. Tarım sektöründe bu, üç ay içinde en az 39 çalışma günü anlamına gelir.

İncelenen davada (Karar no. 329/2026), işçi bu eşiğe ulaşamamış ve kötü hava koşullarını gerekçe göstermiştir. Mahkeme başvuruyu reddetmiş ve bu tür iddiaların somut ve belgeli delillerle kanıtlanması gerektiğini vurgulamıştır.

Sonuç açık: gerçek çalışma, güçlü belgeler ve idari kurallara sıkı uyum şarttır.

Kararın tam metni burada:
https://www.calameo.com/books/008079775c59a953c4ae6

Avv. Fabio Loscerbo

Mevsimlik çalışma ve oturum izni: İtalyan idare mahkemesi “iş bekleme” izninin sınırlarını teyit etti

 Mevsimlik çalışma ve oturum izni: İtalyan idare mahkemesi “iş bekleme” izninin sınırlarını teyit etti

İtalya’da göç hukuku alanında önemli bir açıklık getiren son bir kararla, Emilia-Romagna Bölgesel İdare Mahkemesi, mevsimlik çalışma vizesiyle ülkeye giriş yapan yabancıların “iş bekleme” amaçlı oturum izni alamayacağını bir kez daha ortaya koydu. Mahkemeye göre, mevsimlik iş ilişkisinin kurulamaması ya da sona ermesi hâlinde bu tür bir oturum izni hukuken mümkün değildir.

5 Şubat 2026 tarihli ve 217 sayılı kararda, mevsimlik çalışma iznine dayanarak İtalya’ya yasal yollardan giriş yapan bir üçüncü ülke vatandaşı tarafından açılan dava incelendi. İlgili kişi, mevsimlik iş sözleşmesinin fiilen tamamlanamaması üzerine, ülkede kalmaya devam edebilmek ve yeni bir iş aramak amacıyla “iş bekleme” oturum izni talebinde bulunmuştu. Ancak idare bu talebi reddetmiş, uyuşmazlık idare mahkemesine taşınmıştı.

Mahkeme, idarenin kararını hukuka uygun bularak, İtalyan mevzuatının normal bağımlı çalışma ile mevsimlik çalışma arasında açık bir ayrım yaptığını vurguladı. Normal çalışma hâlinde işin kaybedilmesi, belirli şartlar altında iş arama amacıyla geçici bir oturum iznine imkân tanıyabilirken, mevsimlik çalışma açısından bu ihtimal kanun tarafından açıkça dışlanmaktadır. Mahkemeye göre bu istisna, mevsimlik çalışmanın doğasından kaynaklanmaktadır; zira bu çalışma türü geçici, döngüsel ve belirli ekonomik sektörlerle sınırlıdır.

Kararda ayrıca, mevsimlik iş sözleşmesinin usulüne uygun şekilde sonuçlandırılamamasının, giriş vizesi ve çalışma izninin hukuki geçerliliğini ortadan kaldırdığı belirtilmiştir. Bu durumda, mevsimlik statünün başka bir oturum iznine dönüştürülmesi için herhangi bir yasal dayanak bulunmamaktadır. “İş bekleme” izni, başarısız olmuş ya da tamamlanmamış idari prosedürleri telafi eden bir araç olarak değil, yalnızca kanunda açıkça öngörülen sınırlar içinde uygulanabilen istisnai bir mekanizma olarak değerlendirilmelidir.

Mahkemenin özellikle dikkat çektiği bir diğer husus ise bakanlık genelgelerinin rolüdür. Kararda, idari genelgelerin açık ve net kanun hükümlerini değiştiremeyeceği veya genişletemeyeceği bir kez daha hatırlatılmıştır. Göç hukuku alanında, ülkeye giriş ve ülkede kalma koşulları sıkı kurallara bağlı olduğundan, hukuki belirlilik ve usule uygunluk ilkeleri genişletici yorumların önünde gelmektedir.

Bu karar, mevsimlik çalışmanın dolaylı bir şekilde uzun süreli ikamete dönüşmesini reddeden yerleşik yargı içtihadının bir parçası olarak değerlendirilmektedir. Mevsimlik çalışma çerçevesinin ötesinde İtalya’da kalabilme imkânları ancak kanunda açıkça düzenlenen hâllerde, örneğin oturum izninin dönüştürülmesine ilişkin hükümler kapsamında söz konusu olabilir.

Somut davanın ötesinde, Emilia-Romagna Bölgesel İdare Mahkemesi’nin bu kararı, çalışma amaçlı göçün yönetiminde usul kurallarına sıkı sıkıya bağlı kalınmasının önemini bir kez daha ortaya koymaktadır. Avrupa genelinde göç tartışmalarının yoğunlaştığı bir dönemde, karar farklı çalışma göçü biçimleri arasındaki sınırların korunmasının gerekliliğini vurgulamaktadır.

Kararın tam metni Calaméo’da yayımlanan yayında yer almaktadır:
Tıklanabilir bağlantı: https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d
Düz metin bağlantı: https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d

Avv. Fabio Loscerbo

İtalya’dan Ayrılmak Oturma İznine Mal Olabilir

 İtalya’dan Ayrılmak Oturma İznine Mal Olabilir

İtalyan göç hukukunda, ülkeden ayrılmak hiçbir zaman tarafsız bir durum değildir. Oturma iznine ilişkin bir idari işlem devam ederken İtalya’dan çıkmak, izin talebinin reddine kadar varan belirleyici sonuçlar doğurabilir. Bu durum teorik bir risk değil, idari uygulama ve yargı kararlarıyla giderek daha sık teyit edilen bir gerçektir.

Oturma izni yalnızca bürokratik bir belge değildir. Bu izin, yabancı kişi ile İtalyan Devleti arasında, ülke topraklarında fiilî ve sürekli bir varlığa dayanan hukuki bir ilişkinin ifadesidir. Bu süreklilik kesintiye uğradığında, oturma hakkının hukuki temelleri ciddi biçimde zayıflar.

İtalyan makamları, uzun süreli veya usule uygun şekilde düzenlenmemiş bir yokluğu, ikametin kesintiye uğraması olarak yorumlamaktadır. Uygulamada bu, yenileme başvurusu usulüne uygun biçimde yapılmış olsa bile, özellikle düzenli bir yeniden giriş çerçevesi bulunmadığında, ülkeyi terk etmenin idareyi yasal şartların artık mevcut olmadığı sonucuna götürebileceği anlamına gelir.

Son dönemdeki idari yargı kararları bu yaklaşımı pekiştirmiştir. Mahkemeler, bir yabancının uzun bir süre yurt dışında kalması ve yeniden giriş vizesinin geçerlilik süresi içinde İtalya’ya dönmemesi hâlinde, oturma izninin reddedilmesinin hukuka uygun olduğunu teyit etmiştir. Bu durumlarda idare takdir yetkisi kullanmamakta, aksine temel bir şartın ortadan kalktığını tespit ederek hukuku bağlayıcı şekilde uygulamaktadır.

Bu konuyu özellikle kritik kılan husus, yokluğun tespit edilmesi hâlinde usule ilişkin güvencelerin sınırlı bir etkiye sahip olmasıdır. Red kararının, ikametin sürekliliği veya düzenli yeniden giriş gibi şartların objektif olarak bulunmamasına dayanması hâlinde, işlem çoğu zaman zorunlu bir idari karar olarak değerlendirilir. Bu nedenle, sonradan ileri sürülen gerekçeler veya usul eksiklikleri sonucu nadiren değiştirir.

Mesaj açıktır ve hafife alınmamalıdır. Bir idari işlem devam ederken İtalya’dan ayrılmak yüksek riskli bir karardır. Geçici bir yokluk bile, doğru değerlendirilmediği veya yeterince gerekçelendirilmediği takdirde, yıllarca süren yasal ikamet ve uyum sürecini tehlikeye atabilir.

Göç hukukunda varlık önemlidir. Zaman önemlidir. Toprak önemlidir. Ve bazen tek bir yokluk, düzenli bir durumu kesin bir ret kararına dönüştürmeye yeterlidir.

Yayının tamamına Calaméo üzerinden aşağıdaki bağlantıdan ulaşılabilir:
https://www.calameo.com/books/0080797759e6d98d60004

Avv. Fabio Loscerbo