Başlık: İtalya: Mahkeme kararı özel koruma izninin çalışma iznine çevrilmesinin yolunu yeniden açtı

 Başlık: İtalya: Mahkeme kararı özel koruma izninin çalışma iznine çevrilmesinin yolunu yeniden açtı

Toskana Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı, İtalya’da göç hukuku açısından önemli sonuçlar doğurabilir. Özellikle, Cutro Kararnamesi sonrasında özel koruma kapsamında verilen oturma izninin çalışma iznine dönüştürülmesi meselesi yeniden gündeme gelmiştir.

2026 yılı 702 sayılı karar, Temmuz 2021’de uluslararası koruma başvurusu yapan ve 2024 yılında özel koruma statüsü elde eden bir yabancının durumunu ele almaktadır. Başvuru sahibi, aynı yıl içerisinde oturma iznini çalışma iznine çevirmek için başvuruda bulunmuştur. Ancak Emniyet makamları, 2023 tarihli ve 20 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen düzenlemeye dayanarak bu talebi reddetmiştir. Söz konusu düzenleme, bu tür dönüşüm imkanını ortadan kaldırmıştı.

Buna rağmen Mahkeme farklı bir değerlendirme yaparak, benzer durumda olan birçok kişi için yeni bir hukuki yol açmıştır.

Kararın merkezinde, Cutro Kararnamesi’nin 7. maddesinde yer alan geçiş hükümlerinin yorumu bulunmaktadır. Mahkemeye göre belirleyici olan, dönüşüm talebinin tarihi değil, ilk koruma başvurusunun yapıldığı tarihtir.

Somut olayda, koruma başvurusu yeni düzenlemenin yürürlüğe girmesinden önce yapıldığı için, Mahkeme eski mevzuatın uygulanması gerektiğine hükmetmiştir. Bu eski düzenleme ise oturma izninin çalışma iznine dönüştürülmesine izin vermekteydi.

Bu gerekçeyle Mahkeme, idarenin kararını iptal etmiş ve önceki hukuki rejimin uygulanması gerektiğini açıkça ortaya koymuştur.

Kararın tam metnine aşağıdaki bağlantıdan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/008079775f3dbbc30cfe4

Bu karar, önemli bir hukuki ilkeyi pekiştirmektedir: yeni yasalar, halihazırda başlamış hukuki durumlara geriye dönük olarak olumsuz etki edemez. Ayrıca, özellikle uzun süren idari süreçlerde, bireylerin meşru beklentilerinin korunmasının önemini vurgulamaktadır.

Daha geniş bir perspektiften bakıldığında, bu karar Cutro Kararnamesi’nin etkisinin mutlak olmadığını göstermektedir. Aksine, geçiş hükümleri ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerekmektedir.

Hukukçular açısından bu karar, benzer idari ret işlemlerine karşı güçlü bir dayanak oluşturmakta ve reform öncesinde başlatılmış süreçlerde yabancıların haklarının korunmasına katkı sağlamaktadır.

Sonuç olarak, bu karar İtalya’da göç hukukunun gelişiminde önemli bir adım olup, daha kısıtlayıcı bir yasal çerçeve içinde dahi koruma ve düzenleme imkanlarının tamamen ortadan kalkmadığını ortaya koymaktadır.

Başlık: İtalya: Mahkeme, idari eksiklik gerekçesiyle oturma izni yenileme reddini iptal etti

 Başlık: İtalya: Mahkeme, idari eksiklik gerekçesiyle oturma izni yenileme reddini iptal etti

İtalya’nın Marche Bölgesi İdare Mahkemesi tarafından verilen son karar, göç hukuku alanında çalışanlar açısından önemli bir mesaj veriyor: idari formaliteler, hukuken düzenli bir durumun özünü gölgede bırakamaz.

2 Nisan 2026 tarihli ve genel kayıt numarası 454/2025 olan kararda, mahkeme, bir yabancı işçinin oturma izni yenileme talebinin reddine ilişkin kararı iptal etti. Söz konusu işçi, yabancı bir şirket tarafından görevlendirilmiş olup İtalya’da yasal olarak çalışmaktaydı.

Olay, Avrupa Birliği vatandaşı olmayan bir işçinin, yüksek nitelikli bir iş kapsamında İtalya’ya giriş yapması ve zamanla iş ilişkisinin kalıcı hale gelerek belirsiz süreli sözleşmeye dönüşmesiyle ilgilidir. Bu durum, işçinin İtalyan iş piyasasına güçlü bir şekilde entegre olduğunu göstermektedir.

Buna rağmen idare, oturma izni yenileme talebini yalnızca şekli bir gerekçeye dayanarak reddetmiştir: Göç için Tek Durak Ofisi tarafından verilen çalışma izninin uzatılmamış olması.

Mahkeme ise farklı bir yaklaşım benimsemiştir.

İdare hukukunun temel ilkelerine dayanan kararında mahkeme, bu reddin hukuka aykırı olduğunu belirtmiştir. Eksik olan belgenin işçinin kontrolü dışında olduğu ve ayrıca idari sistem içinde temin edilebileceği vurgulanmıştır.

Daha da önemlisi, işçinin durumu esas itibarıyla tamamen düzenlidir. Aynı işverenle kesintisiz çalışmış, belirsiz süreli sözleşmeye sahip olmuş, beş yıllık azami görevlendirme süresini aşmamış ve kamu düzeni veya güvenlik açısından herhangi bir risk oluşturmamıştır.

Bu çerçevede mahkeme, esaslı şartların mevcut olduğu durumlarda idarenin şekli eksikliklere dayanamayacağını açıkça ifade etmiştir. Karar ayrıca, kamu makamlarının işbirliği ve idari etkinlik ilkelerine uygun hareket etme yükümlülüğünü de vurgulamaktadır.

Karar, idari yargılamalarda sıkça karşılaşılan bir başka meseleye de değinmektedir.

Yargılama sırasında idare, işçinin niteliklerine ilişkin yeni gerekçeler ileri sürerek reddi savunmaya çalışmıştır. Mahkeme bu yaklaşımı kesin bir şekilde reddetmiş ve idari işlemin hukuka uygunluğunun yalnızca ilk gerekçeye göre değerlendirilebileceğini, sonradan gerekçe eklenemeyeceğini belirtmiştir.

Sonuç olarak, dava kabul edilmiş, idari işlem iptal edilmiş ve idareye oturma iznini verme yükümlülüğü getirilmiştir.

Bu kararın daha geniş etkileri olabilir.

Göç hukukunda, şekilden ziyade esasın öncelikli olduğunu bir kez daha teyit etmektedir. Ayrıca idari gecikmelerin veya eksikliklerin bireylerin aleyhine sonuç doğurmaması gerektiğini açıkça ortaya koymaktadır.

Kararın tam metnine buradan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/008079775c3fae5c6fc91

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Başlık: İtalyan Mahkemesi Oturma İzni İptalini Kaldırdı: Şekilcilik Gerçeğin Önüne Geçemez

 Başlık: İtalyan Mahkemesi Oturma İzni İptalini Kaldırdı: Şekilcilik Gerçeğin Önüne Geçemez

İtalya’nın Puglia Bölge İdare Mahkemesi tarafından verilen son karar, göç hukuku alanında çalışan uzmanların dikkatini çekiyor. Mahkeme, idari işlemlerde aşırı şekilciliğe karşı net bir duruş sergiledi.

2026 yılı 386 sayılı karar, 2026 yılı ruolo generale 347 sayılı dosyaya ilişkin olup, mevsimlik çalışma izninin bağımlı çalışma iznine dönüştürülmesine yönelik nulla osta’nın iptal edilmesini konu almaktadır. Kararın tam metnine aşağıdaki bağlantıdan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/008079775b1c03cd369cb
(tam bağlantı: https://www.calameo.com/books/008079775b1c03cd369cb)

Uyuşmazlık, görünüşte teknik bir meseleye dayanıyordu: Başvuru sahibi tarafından sunulan kira sözleşmesinin farklı nüshalarındaki imzalar arasında bazı farklılıklar bulunması. İdare, bu farklılıkları belgenin güvenilirliğini sorgulamak için yeterli görmüş ve dönüşüm sürecini iptal etmişti.

Mahkeme bu yaklaşımı kabul etmedi.

Kararında mahkeme, kira sözleşmelerinin uygulamada genellikle birden fazla nüsha halinde düzenlendiğini ve her nüshanın taraflarca ayrı ayrı imzalanmasının olağan olduğunu vurguladı. İmzalar arasındaki küçük farklılıkların tek başına belgenin geçersizliğine yol açamayacağını belirtti. Bu tür unsurlara dayanarak idari karar verilmesi, mahkemeye göre, gerçeklikten kopuk ve yüzeysel bir yaklaşımı yansıtmaktadır.

Bu gerekçelerle mahkeme, idari işlemi hukuka aykırı buldu ve yeterli inceleme yapılmaması, gerekçe eksikliği ve olayların hatalı değerlendirilmesi gibi hukuki sakatlıkları tespit etti.

Sonuç açıktır: iptal kararı kaldırıldı.

Bununla birlikte mahkeme dengeli bir yaklaşım benimseyerek, idarenin dosyayı yeniden inceleme ve oturma izninin dönüştürülmesi için gerekli şartların mevcut olup olmadığını değerlendirme yetkisini koruduğunu da açıkça ifade etti. Dolayısıyla karar, otomatik bir hak tanımamakta, ancak hukuka uygun yeni bir değerlendirme yapılmasını zorunlu kılmaktadır.

Bu dava, göç hukuku alanında daha geniş bir sorunu ortaya koymaktadır: idari gereklilikler ile bireysel hakların korunması arasındaki denge. Mahkemenin mesajı nettir: usuli titizlik, gerçeklikten kopuk katı bir şekilciliğe dönüşmemelidir.

Hukukçular ve politika yapıcılar açısından bu karar önemli bir hatırlatmadır: yaşama ve çalışma hakkı gibi temel hakların söz konusu olduğu durumlarda hukuk soyut şekilde uygulanamaz.

---

Yazar
Fabio Loscerbo, Avukat
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Schengen Kayıtları Yeterli Değildir: İtalya Danıştayı Oturma İzni Redlerinde Otomatik Yaklaşımı Sınırlandırıyor

 Schengen Kayıtları Yeterli Değildir: İtalya Danıştayı Oturma İzni Redlerinde Otomatik Yaklaşımı Sınırlandırıyor

Consiglio di Stato tarafından verilen yeni bir karar, göç hukukunda Schengen kayıtlarının kullanımına ilişkin önemli bir dönüşümü ortaya koymakta ve idari makamların otomatik ret yaklaşımına açık sınırlar getirmektedir.

22 Ocak 2026 tarihinde yayımlanan ve genel esas numarası 8865/2023 olan karar , uygulamada sıkça karşılaşılan bir soruya odaklanmaktadır: Schengen sisteminde yer alan bir kayıt, tek başına bir başvurunun reddi için yeterli midir?

Uyuşmazlık, başka bir üye devlet tarafından yapılan bir Schengen kaydına dayanılarak verilen bir düzenleme başvurusunun reddinden doğmuştur. İdare, söz konusu kaydın nedenlerini incelemeden ve güncelliğini değerlendirmeden, yalnızca varlığına dayanarak karar vermiştir.

Danıştay ise farklı bir yaklaşım benimsemiştir.

Karara göre, bir Schengen kaydı otomatik olarak belirleyici bir unsur olarak kabul edilemez. Bu kayıt, tek tip bir hukuki olgu değil, içeriği ve dayandığı nedenler çerçevesinde değerlendirilmesi gereken bir bilgidir.

Bu ayrım büyük önem taşımaktadır. Schengen kayıtları kamu güvenliği veya cezai geçmişe ilişkin ciddi nedenlere dayanabileceği gibi, sadece idari nitelikte durumlara, örneğin düzensiz girişe de dayanabilir.

Bu ayrım yapılmadan verilen idari kararlar hukuki açıdan sakat hale gelir. Somut olayda idare, kaydın nedenlerini araştırmamış ve ayrıca kaydın kaldırılmış veya yenilenmemiş olduğunu dikkate almamıştır.

Bu sebeplerle Danıştay, ret kararını hukuka aykırı bulmuş; inceleme eksikliği ve yetersiz gerekçe bulunduğunu tespit etmiştir.

Bu karar, idare hukukunun temel bir ilkesini bir kez daha teyit etmektedir: bireylerin haklarını etkileyen kararlar, otomatik değerlendirmelere değil, somut ve detaylı incelemelere dayanmalıdır.

Göç hukuku alanında çalışan uygulayıcılar açısından mesaj açıktır: Schengen kaydı her zaman bağlamı içinde değerlendirilmelidir; kaynağı, niteliği ve güncelliği dikkate alınmadan verilen kararlar hukuki denetimde ayakta kalmayacaktır.

Avv. Fabio Loscerbo
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Bürokrasi hukukun önüne geçtiğinde: İtalya’da bir mahkeme kararı çocuklara ait oturum izinlerinin dönüşümünü düzeltiyor

 Bürokrasi hukukun önüne geçtiğinde: İtalya’da bir mahkeme kararı çocuklara ait oturum izinlerinin dönüşümünü düzeltiyor

İtalya’da Lazio Bölge İdare Mahkemesi tarafından verilen yakın tarihli bir karar, göç sisteminde sıkça karşılaşılan bir sorunu yeniden gündeme taşıyor: hukukun katı ve hatalı yorumlarına dayanan idari kararlar.

23 Şubat 2026 tarihinde yayımlanan karar, refakatsiz yabancı bir çocuğa verilen oturum izninin çalışma iznine dönüştürülmesi konusunu ele alıyor. Davanın tüm detaylarına Calaméo’da yayımlanan metin üzerinden ulaşmak mümkün (https://www.calameo.com/books/008079775e14bd2f3832a).

Uyuşmazlığın merkezinde, başvurusu idare tarafından reddedilen genç bir yabancı bulunuyor. Gerekçe olarak, en az iki yıl süren bir sosyal uyum programına katılmamış olması ve kanunda öngörülen resmi görüşü almamış olması gösterildi.

Ancak mahkeme farklı bir değerlendirme yaptı.

Kararda, İtalyan hukukunun bu tür bir dönüşüm için iki alternatif yol öngördüğü açıkça belirtiliyor. Birincisi, vesayet altındaki veya koruma altına alınmış çocuklar; ikincisi ise en az iki yıl süren bir entegrasyon programına katılanlar. Bu şartlar alternatif olup birlikte aranamaz.

İdarenin her iki şartı da aynı anda talep etmesi, kanunun öngördüğünden daha ağır bir yükümlülük getirdiği anlamına geliyor.

Mahkeme ayrıca önemli bir noktaya daha açıklık getiriyor: Yabancı Çocuklar Komitesi’nin görüşü prosedürde zorunludur, ancak bağlayıcı değildir. Dahası, bu görüşün temin edilmesi başvuru sahibinin değil, idarenin sorumluluğundadır.

Bu husus uygulamada büyük önem taşıyor. Zira birçok başvuru, başvuru sahibinin temin etmek zorunda olmadığı belgelerin eksikliği gerekçesiyle reddedilmektedir.

Mahkemenin mesajı açıktır: Göç hukuku mekanik ve katı bir bürokratik süreç olarak uygulanamaz. İdare her somut olayı ayrı ayrı değerlendirmeli ve yetkisini makuliyet ve orantılılık ilkelerine uygun şekilde kullanmalıdır.

Somut olayda başvuru sahibi, düzenli çalışma ve güncel belgelerle gerçek bir entegrasyon sürecini ortaya koymuştu. Buna rağmen başvurusu, hukukun şekilci bir yorumuna dayanılarak reddedilmişti.

Bu nedenle mahkeme, ret kararını iptal etti ve idareye dosyayı yeniden inceleme, gerekli görüşü kendiliğinden temin etme ve yasal şartları doğru şekilde değerlendirme yükümlülüğü getirdi.

Bu karar, bireysel davanın ötesinde önemli bir ilkeyi yeniden teyit ediyor: İdare hukuku yanlış uyguladığında, hukukun doğru uygulanmasını sağlamak yargının görevidir.

Göç hukuku alanında, hukuki statünün bireylerin hayatını doğrudan etkilediği düşünüldüğünde, bu denetim hayati önem taşımaktadır.

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Çalışma İzninin İptali Sonrası İş Arama Amaçlı Oturum İzni Reddedildi: Emilia-Romagna İdare Mahkemesi’nden Önemli Karar

 Çalışma İzninin İptali Sonrası İş Arama Amaçlı Oturum İzni Reddedildi: Emilia-Romagna İdare Mahkemesi’nden Önemli Karar

---

Emilia-Romagna Bölge İdare Mahkemesi Birinci Dairesi tarafından 16 Mart 2026 tarihinde yayımlanan yeni bir karar, göç hukuku alanında çalışanlar açısından önemli bir açıklık getiriyor: yabancı bir kişinin iş arama amaçlı oturum izni hangi durumlarda verilebilir, hangi durumlarda verilemez?

2026 yılı 344 genel esas numarasıyla kayıtlı bu karar, uygulamada oldukça sık karşılaşılan bir durumu ele alıyor. Yabancı bir kişi İtalya’ya yasal olarak çalışma vizesiyle giriş yapmış, ancak işverenin oturum sözleşmesini imzalamaya gelmemesi nedeniyle iş ilişkisi hiç başlamamıştır.

Benzer durumlarda idari uygulama genellikle, iş ilişkisinin kurulamamasının yabancıdan kaynaklanmaması halinde, iş arama amaçlı oturum izni başvurusu yapılmasına izin verir. Bu mekanizma, ülkeye yasal şekilde giren ve iş piyasasına entegre olmaya hazır olan kişileri korumayı amaçlar.

Ancak mahkeme bu somut olayda farklı bir yaklaşım benimsemiştir.

Kararın tam metni şu bağlantıda yer almaktadır:
https://www.calameo.com/books/008079775df2d97653445

Mahkemeye göre belirleyici unsur işverenin davranışı değil, daha önce alınmış bir idari karardır: İtalya’ya girişe imkan tanıyan çalışma izninin iptali.

Mahkeme, bu durumun hukuki çerçeveyi kökten değiştirdiğini açıkça ortaya koymaktadır. Çalışma izni iptal edildiğinde, ülkeye girişe ilişkin tüm prosedür baştan itibaren geçersiz sayılır. Bu durumda artık sadece bir iş ilişkisinin kurulamaması söz konusu değildir; aynı zamanda ülkede bulunmanın hukuki dayanağı da ortadan kalkmıştır.

Bu nedenle iş arama amaçlı oturum izni verilemez.

Karar, önemli bir hukuki ayrım yapmaktadır. İş arama izni, giriş prosedürü geçerli olduğu halde iş ilişkisinin işçiden kaynaklanmayan sebeplerle kurulamaması durumunda verilebilir. Buna karşılık, prosedürün kendisi geçersiz hale gelmişse, bu iznin verilmesini destekleyecek herhangi bir hukuki temel kalmaz.

Bu gerekçelerle başvuru reddedilmiştir.

Bu kararın uygulamada önemli sonuçları olacaktır. İş arama izni şartlarının daha dar ve katı yorumlanmasını pekiştirirken, ilk idari prosedürün geçerliliğinin belirleyici rolünü vurgulamaktadır. Avukatlar ve başvuru sahipleri açısından mesaj nettir: çalışma izninin iptaline karşı dava açılmadığı sürece, sonraki tüm başvuruların reddedilmesi kaçınılmazdır.

Daha geniş bir bakış açısıyla, bu karar göç hukukunda idari işlemlerin şekli geçerliliğine verilen önemin giderek arttığını göstermektedir.

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

İdari formalizm çöktüğünde: İtalyan mahkemesi iş arama amaçlı oturma izni reddini iptal etti

 İdari formalizm çöktüğünde: İtalyan mahkemesi iş arama amaçlı oturma izni reddini iptal etti

Calabria Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı, göç hukukunda temel bir ilkeyi yeniden gündeme getirdi: idare, kuralları katı ve şekilci bir biçimde uygularken bireylerin somut durumunu göz ardı edemez.

Dava, “decreto flussi” kapsamında, yani İtalya’nın yabancı işçi kabulüne ilişkin kota sistemi çerçevesinde ülkeye yasal olarak giriş yapan bir yabancı işçiyi ilgilendiriyor. Ancak vize verilmesi ile İtalya’ya giriş arasındaki süreçte, işçinin işe alınmasını talep eden işveren faaliyetini sona erdirdi. Bunun üzerine Prefektörlük, “iş arama amaçlı oturma izni” (attesa occupazione) talebini reddetti.

İlk bakışta bu karar, kuralların katı yorumuna uygun görünebilir. Ancak mahkeme farklı bir sonuca ulaştı.

25 Şubat 2026 tarihli kararında Calabria TAR, idarenin yeterli inceleme yapmadığını ve kararını yeterince gerekçelendirmediğini belirterek ret işlemini iptal etti. Mahkeme özellikle, idarenin başvuranın durumunun somut etkilerini değerlendirmediğini vurgulayarak, “başvuran tarafından ileri sürülen olguların idari süreç üzerindeki etkilerinin değerlendirilmesi gerektiğini” hatırlattı .

Başvuran işçi tüm yasal şartlara uymuştu: ülkeye yasal giriş yapmış, durumunu düzenlemek için zamanında başvuruda bulunmuş ve iş piyasasına entegre olma konusunda somut bir irade göstermişti. Buna rağmen idare, alternatifleri değerlendirmeden talebi reddetti. Oysa işçinin yeni bir iş bulma ihtimali, hatta ilk işverenin faaliyetinin devam ettiği bir yapı içinde istihdam edilme olasılığı dahi araştırılmamıştı.

Mahkeme kararı şu temel ilkeyi açıkça ortaya koyuyor: göç hukuku mekanik ve katı bir şekilde uygulanamaz. Bu sistemin amacı yalnızca girişleri düzenlemek değil, aynı zamanda yabancıların iş piyasasına gerçek anlamda entegrasyonunu sağlamaktır.

Mahkeme, olayların gelişimini dikkate almayan ve bireyi kendi kontrolü dışında gelişen durumlar nedeniyle cezalandıran bürokratik yaklaşımı açıkça eleştirdi. Bunun yerine, her somut olayın makul, dengeli ve gerçekçi bir değerlendirmeye tabi tutulması gerektiğini vurguladı.

Bu karar, İtalyan içtihadında giderek güçlenen bir eğilimin parçasıdır: göç alanında aşırı idari formalizmin sınırlandırılması ve hakların etkin korunmasının sağlanması.

Sonuçları oldukça önemlidir. Yabancı işçiler açısından bu karar, keyfi ret işlemlerine karşı daha güçlü bir koruma anlamına gelir. İdare açısından ise açık bir uyarıdır: kuralları mekanik olarak uygulamak yeterli değildir; her somut durum kendi gerçekliği içinde değerlendirilmelidir.

Sonuç olarak mesaj nettir: göç yönetimi yalnızca bürokratik bir süreç değildir. Rasyonellik, adalet ve etkinlik ilkelerine dayanmalıdır.

Tam yayını okumak için:
https://www.calameo.com/books/008079775f514b4a75120

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428