Schengen Kayıtları Yeterli Değildir: İtalya Danıştayı Oturma İzni Redlerinde Otomatik Yaklaşımı Sınırlandırıyor

 Schengen Kayıtları Yeterli Değildir: İtalya Danıştayı Oturma İzni Redlerinde Otomatik Yaklaşımı Sınırlandırıyor

Consiglio di Stato tarafından verilen yeni bir karar, göç hukukunda Schengen kayıtlarının kullanımına ilişkin önemli bir dönüşümü ortaya koymakta ve idari makamların otomatik ret yaklaşımına açık sınırlar getirmektedir.

22 Ocak 2026 tarihinde yayımlanan ve genel esas numarası 8865/2023 olan karar , uygulamada sıkça karşılaşılan bir soruya odaklanmaktadır: Schengen sisteminde yer alan bir kayıt, tek başına bir başvurunun reddi için yeterli midir?

Uyuşmazlık, başka bir üye devlet tarafından yapılan bir Schengen kaydına dayanılarak verilen bir düzenleme başvurusunun reddinden doğmuştur. İdare, söz konusu kaydın nedenlerini incelemeden ve güncelliğini değerlendirmeden, yalnızca varlığına dayanarak karar vermiştir.

Danıştay ise farklı bir yaklaşım benimsemiştir.

Karara göre, bir Schengen kaydı otomatik olarak belirleyici bir unsur olarak kabul edilemez. Bu kayıt, tek tip bir hukuki olgu değil, içeriği ve dayandığı nedenler çerçevesinde değerlendirilmesi gereken bir bilgidir.

Bu ayrım büyük önem taşımaktadır. Schengen kayıtları kamu güvenliği veya cezai geçmişe ilişkin ciddi nedenlere dayanabileceği gibi, sadece idari nitelikte durumlara, örneğin düzensiz girişe de dayanabilir.

Bu ayrım yapılmadan verilen idari kararlar hukuki açıdan sakat hale gelir. Somut olayda idare, kaydın nedenlerini araştırmamış ve ayrıca kaydın kaldırılmış veya yenilenmemiş olduğunu dikkate almamıştır.

Bu sebeplerle Danıştay, ret kararını hukuka aykırı bulmuş; inceleme eksikliği ve yetersiz gerekçe bulunduğunu tespit etmiştir.

Bu karar, idare hukukunun temel bir ilkesini bir kez daha teyit etmektedir: bireylerin haklarını etkileyen kararlar, otomatik değerlendirmelere değil, somut ve detaylı incelemelere dayanmalıdır.

Göç hukuku alanında çalışan uygulayıcılar açısından mesaj açıktır: Schengen kaydı her zaman bağlamı içinde değerlendirilmelidir; kaynağı, niteliği ve güncelliği dikkate alınmadan verilen kararlar hukuki denetimde ayakta kalmayacaktır.

Avv. Fabio Loscerbo
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Bürokrasi hukukun önüne geçtiğinde: İtalya’da bir mahkeme kararı çocuklara ait oturum izinlerinin dönüşümünü düzeltiyor

 Bürokrasi hukukun önüne geçtiğinde: İtalya’da bir mahkeme kararı çocuklara ait oturum izinlerinin dönüşümünü düzeltiyor

İtalya’da Lazio Bölge İdare Mahkemesi tarafından verilen yakın tarihli bir karar, göç sisteminde sıkça karşılaşılan bir sorunu yeniden gündeme taşıyor: hukukun katı ve hatalı yorumlarına dayanan idari kararlar.

23 Şubat 2026 tarihinde yayımlanan karar, refakatsiz yabancı bir çocuğa verilen oturum izninin çalışma iznine dönüştürülmesi konusunu ele alıyor. Davanın tüm detaylarına Calaméo’da yayımlanan metin üzerinden ulaşmak mümkün (https://www.calameo.com/books/008079775e14bd2f3832a).

Uyuşmazlığın merkezinde, başvurusu idare tarafından reddedilen genç bir yabancı bulunuyor. Gerekçe olarak, en az iki yıl süren bir sosyal uyum programına katılmamış olması ve kanunda öngörülen resmi görüşü almamış olması gösterildi.

Ancak mahkeme farklı bir değerlendirme yaptı.

Kararda, İtalyan hukukunun bu tür bir dönüşüm için iki alternatif yol öngördüğü açıkça belirtiliyor. Birincisi, vesayet altındaki veya koruma altına alınmış çocuklar; ikincisi ise en az iki yıl süren bir entegrasyon programına katılanlar. Bu şartlar alternatif olup birlikte aranamaz.

İdarenin her iki şartı da aynı anda talep etmesi, kanunun öngördüğünden daha ağır bir yükümlülük getirdiği anlamına geliyor.

Mahkeme ayrıca önemli bir noktaya daha açıklık getiriyor: Yabancı Çocuklar Komitesi’nin görüşü prosedürde zorunludur, ancak bağlayıcı değildir. Dahası, bu görüşün temin edilmesi başvuru sahibinin değil, idarenin sorumluluğundadır.

Bu husus uygulamada büyük önem taşıyor. Zira birçok başvuru, başvuru sahibinin temin etmek zorunda olmadığı belgelerin eksikliği gerekçesiyle reddedilmektedir.

Mahkemenin mesajı açıktır: Göç hukuku mekanik ve katı bir bürokratik süreç olarak uygulanamaz. İdare her somut olayı ayrı ayrı değerlendirmeli ve yetkisini makuliyet ve orantılılık ilkelerine uygun şekilde kullanmalıdır.

Somut olayda başvuru sahibi, düzenli çalışma ve güncel belgelerle gerçek bir entegrasyon sürecini ortaya koymuştu. Buna rağmen başvurusu, hukukun şekilci bir yorumuna dayanılarak reddedilmişti.

Bu nedenle mahkeme, ret kararını iptal etti ve idareye dosyayı yeniden inceleme, gerekli görüşü kendiliğinden temin etme ve yasal şartları doğru şekilde değerlendirme yükümlülüğü getirdi.

Bu karar, bireysel davanın ötesinde önemli bir ilkeyi yeniden teyit ediyor: İdare hukuku yanlış uyguladığında, hukukun doğru uygulanmasını sağlamak yargının görevidir.

Göç hukuku alanında, hukuki statünün bireylerin hayatını doğrudan etkilediği düşünüldüğünde, bu denetim hayati önem taşımaktadır.

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Çalışma İzninin İptali Sonrası İş Arama Amaçlı Oturum İzni Reddedildi: Emilia-Romagna İdare Mahkemesi’nden Önemli Karar

 Çalışma İzninin İptali Sonrası İş Arama Amaçlı Oturum İzni Reddedildi: Emilia-Romagna İdare Mahkemesi’nden Önemli Karar

---

Emilia-Romagna Bölge İdare Mahkemesi Birinci Dairesi tarafından 16 Mart 2026 tarihinde yayımlanan yeni bir karar, göç hukuku alanında çalışanlar açısından önemli bir açıklık getiriyor: yabancı bir kişinin iş arama amaçlı oturum izni hangi durumlarda verilebilir, hangi durumlarda verilemez?

2026 yılı 344 genel esas numarasıyla kayıtlı bu karar, uygulamada oldukça sık karşılaşılan bir durumu ele alıyor. Yabancı bir kişi İtalya’ya yasal olarak çalışma vizesiyle giriş yapmış, ancak işverenin oturum sözleşmesini imzalamaya gelmemesi nedeniyle iş ilişkisi hiç başlamamıştır.

Benzer durumlarda idari uygulama genellikle, iş ilişkisinin kurulamamasının yabancıdan kaynaklanmaması halinde, iş arama amaçlı oturum izni başvurusu yapılmasına izin verir. Bu mekanizma, ülkeye yasal şekilde giren ve iş piyasasına entegre olmaya hazır olan kişileri korumayı amaçlar.

Ancak mahkeme bu somut olayda farklı bir yaklaşım benimsemiştir.

Kararın tam metni şu bağlantıda yer almaktadır:
https://www.calameo.com/books/008079775df2d97653445

Mahkemeye göre belirleyici unsur işverenin davranışı değil, daha önce alınmış bir idari karardır: İtalya’ya girişe imkan tanıyan çalışma izninin iptali.

Mahkeme, bu durumun hukuki çerçeveyi kökten değiştirdiğini açıkça ortaya koymaktadır. Çalışma izni iptal edildiğinde, ülkeye girişe ilişkin tüm prosedür baştan itibaren geçersiz sayılır. Bu durumda artık sadece bir iş ilişkisinin kurulamaması söz konusu değildir; aynı zamanda ülkede bulunmanın hukuki dayanağı da ortadan kalkmıştır.

Bu nedenle iş arama amaçlı oturum izni verilemez.

Karar, önemli bir hukuki ayrım yapmaktadır. İş arama izni, giriş prosedürü geçerli olduğu halde iş ilişkisinin işçiden kaynaklanmayan sebeplerle kurulamaması durumunda verilebilir. Buna karşılık, prosedürün kendisi geçersiz hale gelmişse, bu iznin verilmesini destekleyecek herhangi bir hukuki temel kalmaz.

Bu gerekçelerle başvuru reddedilmiştir.

Bu kararın uygulamada önemli sonuçları olacaktır. İş arama izni şartlarının daha dar ve katı yorumlanmasını pekiştirirken, ilk idari prosedürün geçerliliğinin belirleyici rolünü vurgulamaktadır. Avukatlar ve başvuru sahipleri açısından mesaj nettir: çalışma izninin iptaline karşı dava açılmadığı sürece, sonraki tüm başvuruların reddedilmesi kaçınılmazdır.

Daha geniş bir bakış açısıyla, bu karar göç hukukunda idari işlemlerin şekli geçerliliğine verilen önemin giderek arttığını göstermektedir.

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

İdari formalizm çöktüğünde: İtalyan mahkemesi iş arama amaçlı oturma izni reddini iptal etti

 İdari formalizm çöktüğünde: İtalyan mahkemesi iş arama amaçlı oturma izni reddini iptal etti

Calabria Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı, göç hukukunda temel bir ilkeyi yeniden gündeme getirdi: idare, kuralları katı ve şekilci bir biçimde uygularken bireylerin somut durumunu göz ardı edemez.

Dava, “decreto flussi” kapsamında, yani İtalya’nın yabancı işçi kabulüne ilişkin kota sistemi çerçevesinde ülkeye yasal olarak giriş yapan bir yabancı işçiyi ilgilendiriyor. Ancak vize verilmesi ile İtalya’ya giriş arasındaki süreçte, işçinin işe alınmasını talep eden işveren faaliyetini sona erdirdi. Bunun üzerine Prefektörlük, “iş arama amaçlı oturma izni” (attesa occupazione) talebini reddetti.

İlk bakışta bu karar, kuralların katı yorumuna uygun görünebilir. Ancak mahkeme farklı bir sonuca ulaştı.

25 Şubat 2026 tarihli kararında Calabria TAR, idarenin yeterli inceleme yapmadığını ve kararını yeterince gerekçelendirmediğini belirterek ret işlemini iptal etti. Mahkeme özellikle, idarenin başvuranın durumunun somut etkilerini değerlendirmediğini vurgulayarak, “başvuran tarafından ileri sürülen olguların idari süreç üzerindeki etkilerinin değerlendirilmesi gerektiğini” hatırlattı .

Başvuran işçi tüm yasal şartlara uymuştu: ülkeye yasal giriş yapmış, durumunu düzenlemek için zamanında başvuruda bulunmuş ve iş piyasasına entegre olma konusunda somut bir irade göstermişti. Buna rağmen idare, alternatifleri değerlendirmeden talebi reddetti. Oysa işçinin yeni bir iş bulma ihtimali, hatta ilk işverenin faaliyetinin devam ettiği bir yapı içinde istihdam edilme olasılığı dahi araştırılmamıştı.

Mahkeme kararı şu temel ilkeyi açıkça ortaya koyuyor: göç hukuku mekanik ve katı bir şekilde uygulanamaz. Bu sistemin amacı yalnızca girişleri düzenlemek değil, aynı zamanda yabancıların iş piyasasına gerçek anlamda entegrasyonunu sağlamaktır.

Mahkeme, olayların gelişimini dikkate almayan ve bireyi kendi kontrolü dışında gelişen durumlar nedeniyle cezalandıran bürokratik yaklaşımı açıkça eleştirdi. Bunun yerine, her somut olayın makul, dengeli ve gerçekçi bir değerlendirmeye tabi tutulması gerektiğini vurguladı.

Bu karar, İtalyan içtihadında giderek güçlenen bir eğilimin parçasıdır: göç alanında aşırı idari formalizmin sınırlandırılması ve hakların etkin korunmasının sağlanması.

Sonuçları oldukça önemlidir. Yabancı işçiler açısından bu karar, keyfi ret işlemlerine karşı daha güçlü bir koruma anlamına gelir. İdare açısından ise açık bir uyarıdır: kuralları mekanik olarak uygulamak yeterli değildir; her somut durum kendi gerçekliği içinde değerlendirilmelidir.

Sonuç olarak mesaj nettir: göç yönetimi yalnızca bürokratik bir süreç değildir. Rasyonellik, adalet ve etkinlik ilkelerine dayanmalıdır.

Tam yayını okumak için:
https://www.calameo.com/books/008079775f514b4a75120

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

İtalyan Mahkemesi Mevsimlik Çalışma İzninin Normal Çalışma İznine Dönüştürülmesi Kurallarını Açıklığa Kavuşturdu

 

İtalyan Mahkemesi Mevsimlik Çalışma İzninin Normal Çalışma İznine Dönüştürülmesi Kurallarını Açıklığa Kavuşturdu

İtalya’da bir idari mahkemenin verdiği son karar, göç hukukunun en tartışmalı konularından biri olan mevsimlik çalışma izninin normal çalışma iznine dönüştürülmesi konusunda önemli açıklamalar getirdi. Karar özellikle tarım sektöründe çalışan yabancı işçiler açısından büyük önem taşıyor.

Karar, Puglia Bölgesel İdare Mahkemesi (TAR Puglia), Üçüncü Daire tarafından verilmiş olup 292/2026 sayılı karar, 10 Mart 2026 tarihinde, genel kayıt numarası 175/2026 olan davada yayımlanmıştır.

Olayın arka planı: dönüşüm talebinin reddi

Uyuşmazlık, Bari Valiliği’ne bağlı Göçmenlik Tek Durak Ofisinin bir yabancı işçinin mevsimlik çalışma iznini sürekli çalışma iznine dönüştürme talebini reddetmesi üzerine ortaya çıktı.

İdareye göre işçi, tarım sektöründe gerekli olan asgari çalışma şartını yerine getirmemişti. Yetkililer, işçinin üç ay içinde en az 39 gün çalıştığını, yani aylık ortalama 13 gün çalıştığını kanıtlayamadığını ileri sürdüler.

Bu değerlendirme, “üç ay” kavramının takvim ayları şeklinde katı bir şekilde yorumlanmasına dayanıyordu. Bu nedenle bir ayın sonunda ve bir sonraki ayın başında yapılan bazı çalışma günleri hesaplamaya dahil edilmemişti.

Hukuki çerçeve

25 Temmuz 1998 tarihli ve 286 sayılı Yasama Kararnamesi’nin (İtalya Göç Kanunu) 24. maddesinin 10. fıkrası uyarınca, İtalya’da en az üç ay düzenli çalışmış olan ve kendisine bir iş sözleşmesi teklif edilen mevsimlik bir işçi, oturma izninin bağımlı çalışma iznine dönüştürülmesini talep edebilir.

Tarım sektöründe çalışma çoğu zaman tam aylar yerine günlük çalışma üzerinden hesaplandığından, 27 Ekim 2023 tarihinde yayımlanan ortak bir bakanlık genelgesi, üç aylık çalışmanın sosyal güvenlik primleri ödenmiş en az 39 iş günü anlamına geldiğini ve bunun ayda ortalama 13 gün çalışmaya karşılık geldiğini açıklamıştır.

Mahkemenin yorumu

Mahkeme, idarenin katı yorumunu kabul etmedi. Hakimlere göre kanunda belirtilen “üç ay” kavramı yaklaşık 90 günlük bir süre olarak anlaşılmalıdır ve mutlaka üç takvim ayına denk gelmek zorunda değildir.

Sadece takvim aylarına dayanan bir yorumun, fiilen çalışılmış günleri dışarıda bırakarak işçi açısından aşırı derecede cezalandırıcı bir sonuç doğuracağı ifade edilmiştir.

Kararda şu ifadeye yer verilmiştir:

“Yürürlükteki düzenlemeler yalnızca, ulusal topraklarda en az üç ay düzenli çalışma yapmış olan ve kendisine bir iş teklifi sunulan mevsimlik işçinin, oturma izninin çalışma iznine dönüştürülmesini talep edebileceğini öngörmektedir.”

Mahkeme ayrıca, hesaplamada esas alınacak sürenin çalışmanın fiilen başladığı tarihten itibaren başlaması gerektiğini, ayın ilk gününden itibaren başlatılamayacağını da vurgulamıştır.

Tarım sektörü için önemi

Bu karar özellikle tarım sektörü açısından önemlidir. Çünkü tarımsal faaliyetler çoğu zaman kesintili olup, iş günleri ürünlerin yetişme dönemlerine ve mevsimsel koşullara bağlı olarak değişmektedir.

Mahkeme, üç aylık sürenin fiili çalışma başlangıcından itibaren yaklaşık 90 gün olarak değerlendirilmesi gerektiğini belirterek, kanunun amacına daha uygun bir yorum benimsemiştir. Bu amaç, gerçekte çalışmış olan işçilerin durumunun doğrulanmasıdır.

Bu nedenle mahkeme, Bari Valiliği’nin verdiği ret kararını iptal etmiş ve idareye başvuruyu 30 gün içinde yeniden değerlendirme talimatı vermiştir.

Göç hukuku açısından daha geniş etkiler

Bu karar yalnızca somut davayla sınırlı değildir. Aynı zamanda İtalya’daki göç sisteminin yapısal bir sorununu da ortaya koymaktadır: katı bürokratik kriterler ile özellikle tarım sektöründeki gerçek çalışma koşulları arasındaki uyumsuzluk.

Mahkeme, hukuk kurallarının amacına uygun şekilde yorumlanması gerektiğini vurgulayarak, yalnızca şekli engeller nedeniyle gerçek çalışma ilişkilerinin düzenli hale getirilmesinin engellenmemesi gerektiğini ortaya koymuştur.

---

Avv. Fabio Loscerbo
Göç Hukuku Avukatı
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Emilia-Romagna TAR Kararı: Polis Makamı Mevsimlik Oturma İznini Vermek Zorundadır, Başvuruyu Arşivleyemez

 Emilia-Romagna TAR Kararı: Polis Makamı Mevsimlik Oturma İznini Vermek Zorundadır, Başvuruyu Arşivleyemez

Emilia-Romagna Bölge İdare Mahkemesi’nin (TAR) Birinci Dairesi tarafından 27 Şubat 2026 tarihinde yayımlanan ve genel kayıt numarası 1845/2025 olan karar, göç hukuku açısından önemli bir ilkeyi netleştirmiştir: idari gecikme, usulüne uygun yapılmış bir mevsimlik oturma izni başvurusunun arşivlenmesi için gerekçe olamaz.

Kararın tam metnine şu bağlantıdan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/00807977501d9892e7353

Dava, İtalya’ya mevsimlik çalışma vizesi ile yasal olarak giriş yapmış, çalışma iznini almış, sözleşmesini imzalamış ve oturma izni başvurusunu eksiksiz şekilde sunmuş bir yabancı işçiyle ilgilidir. Başvuru sahibi, parmak izi işlemleri dâhil olmak üzere tüm yasal yükümlülüklerini yerine getirmiştir.

Buna rağmen Polis Makamı (Questura) oturma izni kartının fiilen düzenlenmesini gerçekleştirmemiş ve daha sonra başvuruyu arşivleme kararı almıştır. Gerekçe olarak, idari sürecin tamamlanması ile izin kartının basımı arasındaki sürenin yetersiz olduğu belirtilmiştir.

Mahkeme bu gerekçeyi açıkça reddetmiştir. Karara göre, idareye atfedilebilecek bir gecikme başvuru sahibinin aleyhine sonuç doğuramaz. Maddi ve şekli şartlar yerine getirilmişse, kurum içi organizasyon eksiklikleri başvurunun arşivlenmesi için hukuki dayanak oluşturmaz.

Karar ayrıca önemli bir pratik sonuca işaret etmektedir: mevsimlik oturma izninin düzenlenmemesi, iznin normal süreli çalışma iznine dönüştürülmesi imkânını doğrudan etkileyebilir. Bu husus, 286 sayılı Yasama Kararnamesi’nin 24. maddesinde düzenlenmiştir.

Her ne kadar dönüşüm işlemi işçi tarafından yapılacak ayrı bir başvuru gerektirse ve idare tarafından resen değerlendirilemese de, idarenin öncelikle usulüne uygun şekilde talep edilen mevsimlik izni düzenleme yükümlülüğü bulunmaktadır. Ancak bundan sonra dönüşüm talebi değerlendirilebilir.

Bu karar, idare hukukunun temel bir ilkesini yeniden teyit etmektedir: idari yetersizlik veya gecikme, yasal yükümlülüklerini yerine getirmiş bir yabancı işçi açısından dolaylı bir yaptırıma dönüşemez.

Göç hukukunda, sürelerin ve usullerin doğru uygulanması çoğu zaman yasal ve yasadışı durum arasındaki farkı belirler. Bu nedenle söz konusu karar, benzer uyuşmazlıklar açısından önemli bir emsal niteliği taşımaktadır.

Avv. Fabio Loscerbo

Sabit Adres Yoksa Oturma İzni de Yok: İdare Mahkemesi Katı Yaklaşımı Onayladı

 Sabit Adres Yoksa Oturma İzni de Yok: İdare Mahkemesi Katı Yaklaşımı Onayladı

Lazio Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı, oturma izni yenilemelerinde giderek daha katı bir yaklaşımın benimsendiğini açıkça ortaya koyuyor: Gerçek ve doğrulanabilir bir ikamet adresinin bulunmaması, başvurunun reddi için yeterli bir sebep olabilir.

20 Şubat 2026 tarihli ve 3262 sayılı karar (2022/16545 esas numarası) ile Mahkeme, Roma Emniyet Müdürlüğü’nün bir yabancı vatandaşın bağlı çalışmaya dayalı oturma izni yenileme talebini reddetme kararını hukuka uygun buldu.

Kararın tam metnine aşağıdaki bağlantıdan ulaşılabilir:
Calameo yayını:
https://www.calameo.com/books/008079775ba09cea21301
(Tam bağlantı: https://www.calameo.com/books/008079775ba09cea21301)

Somut olayda idare, başvuru sahibinin gerçek ve denetlenebilir bir ikamet adresine sahip olmadığını tespit etti. Beyan edilen adreste yapılan kontroller sonuçsuz kalmış ve kişi fiilen ulaşılamaz durumda kabul edilmiştir.

Mahkeme, ret kararını hukuka uygun bularak, konut durumunun kesinliği ve istikrarının oturma izninin verilmesi veya yenilenmesi için temel bir şart olduğunu vurguladı. Sadece bir iş sözleşmesine sahip olmak, İtalya’da kalma hakkını otomatik olarak garanti etmez.

Kararda ayrıca yanlış adres beyanı konusunda da net bir tutum sergilenmiştir. Gerçeğe aykırı bir adres bildirilmesi, basit bir şekli eksiklik olarak değerlendirilemez; aksine, başvurunun reddini haklı kılan belirleyici bir unsur olarak kabul edilmiştir.

Bir diğer önemli nokta ise idari işlemlerin, tesis edildikleri andaki hukuki ve fiili duruma göre değerlendirilmesi gerektiği ilkesidir. Bu nedenle, ret kararından sonra sunulan bir konaklama beyanı, önceki eksikliği geriye dönük olarak gideremez.

Bu karar, İtalyan idare hukukunda açık bir eğilimi teyit etmektedir: Entegrasyon yalnızca istihdamla ölçülmez. Konut istikrarı, ülkedeki varlığın izlenebilirliği ve kurallara tam uyum da değerlendirmede belirleyici unsurlardır.

Yabancı vatandaşlar ve hukuk uygulayıcıları açısından mesaj açıktır: Yenileme başvurusu yapılmadan önce konut durumunun doğru, tutarlı ve doğrulanabilir şekilde belgelenmiş olması gerekir. Göç hukukunda idari ayrıntılar çoğu zaman sonucun belirleyicisidir.

Şeffaflık notu: Bu makale, Lazio Bölge İdare Mahkemesi Birinci Ter Dairesi’nin 20 Şubat 2026 tarihli ve 3262 sayılı, 2022/16545 esas numaralı kararının resmi metnine dayanmakta olup, yukarıda belirtilen bağlantıdan yayımlanmıştır.

Avv. Fabio Loscerbo