Başlık: İtalya: Mahkeme kararı özel koruma izninin çalışma iznine çevrilmesinin yolunu yeniden açtı

 Başlık: İtalya: Mahkeme kararı özel koruma izninin çalışma iznine çevrilmesinin yolunu yeniden açtı

Toskana Bölge İdare Mahkemesi’nin yakın tarihli bir kararı, İtalya’da göç hukuku açısından önemli sonuçlar doğurabilir. Özellikle, Cutro Kararnamesi sonrasında özel koruma kapsamında verilen oturma izninin çalışma iznine dönüştürülmesi meselesi yeniden gündeme gelmiştir.

2026 yılı 702 sayılı karar, Temmuz 2021’de uluslararası koruma başvurusu yapan ve 2024 yılında özel koruma statüsü elde eden bir yabancının durumunu ele almaktadır. Başvuru sahibi, aynı yıl içerisinde oturma iznini çalışma iznine çevirmek için başvuruda bulunmuştur. Ancak Emniyet makamları, 2023 tarihli ve 20 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile getirilen düzenlemeye dayanarak bu talebi reddetmiştir. Söz konusu düzenleme, bu tür dönüşüm imkanını ortadan kaldırmıştı.

Buna rağmen Mahkeme farklı bir değerlendirme yaparak, benzer durumda olan birçok kişi için yeni bir hukuki yol açmıştır.

Kararın merkezinde, Cutro Kararnamesi’nin 7. maddesinde yer alan geçiş hükümlerinin yorumu bulunmaktadır. Mahkemeye göre belirleyici olan, dönüşüm talebinin tarihi değil, ilk koruma başvurusunun yapıldığı tarihtir.

Somut olayda, koruma başvurusu yeni düzenlemenin yürürlüğe girmesinden önce yapıldığı için, Mahkeme eski mevzuatın uygulanması gerektiğine hükmetmiştir. Bu eski düzenleme ise oturma izninin çalışma iznine dönüştürülmesine izin vermekteydi.

Bu gerekçeyle Mahkeme, idarenin kararını iptal etmiş ve önceki hukuki rejimin uygulanması gerektiğini açıkça ortaya koymuştur.

Kararın tam metnine aşağıdaki bağlantıdan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/008079775f3dbbc30cfe4

Bu karar, önemli bir hukuki ilkeyi pekiştirmektedir: yeni yasalar, halihazırda başlamış hukuki durumlara geriye dönük olarak olumsuz etki edemez. Ayrıca, özellikle uzun süren idari süreçlerde, bireylerin meşru beklentilerinin korunmasının önemini vurgulamaktadır.

Daha geniş bir perspektiften bakıldığında, bu karar Cutro Kararnamesi’nin etkisinin mutlak olmadığını göstermektedir. Aksine, geçiş hükümleri ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerekmektedir.

Hukukçular açısından bu karar, benzer idari ret işlemlerine karşı güçlü bir dayanak oluşturmakta ve reform öncesinde başlatılmış süreçlerde yabancıların haklarının korunmasına katkı sağlamaktadır.

Sonuç olarak, bu karar İtalya’da göç hukukunun gelişiminde önemli bir adım olup, daha kısıtlayıcı bir yasal çerçeve içinde dahi koruma ve düzenleme imkanlarının tamamen ortadan kalkmadığını ortaya koymaktadır.

Başlık: İtalya: Mahkeme, idari eksiklik gerekçesiyle oturma izni yenileme reddini iptal etti

 Başlık: İtalya: Mahkeme, idari eksiklik gerekçesiyle oturma izni yenileme reddini iptal etti

İtalya’nın Marche Bölgesi İdare Mahkemesi tarafından verilen son karar, göç hukuku alanında çalışanlar açısından önemli bir mesaj veriyor: idari formaliteler, hukuken düzenli bir durumun özünü gölgede bırakamaz.

2 Nisan 2026 tarihli ve genel kayıt numarası 454/2025 olan kararda, mahkeme, bir yabancı işçinin oturma izni yenileme talebinin reddine ilişkin kararı iptal etti. Söz konusu işçi, yabancı bir şirket tarafından görevlendirilmiş olup İtalya’da yasal olarak çalışmaktaydı.

Olay, Avrupa Birliği vatandaşı olmayan bir işçinin, yüksek nitelikli bir iş kapsamında İtalya’ya giriş yapması ve zamanla iş ilişkisinin kalıcı hale gelerek belirsiz süreli sözleşmeye dönüşmesiyle ilgilidir. Bu durum, işçinin İtalyan iş piyasasına güçlü bir şekilde entegre olduğunu göstermektedir.

Buna rağmen idare, oturma izni yenileme talebini yalnızca şekli bir gerekçeye dayanarak reddetmiştir: Göç için Tek Durak Ofisi tarafından verilen çalışma izninin uzatılmamış olması.

Mahkeme ise farklı bir yaklaşım benimsemiştir.

İdare hukukunun temel ilkelerine dayanan kararında mahkeme, bu reddin hukuka aykırı olduğunu belirtmiştir. Eksik olan belgenin işçinin kontrolü dışında olduğu ve ayrıca idari sistem içinde temin edilebileceği vurgulanmıştır.

Daha da önemlisi, işçinin durumu esas itibarıyla tamamen düzenlidir. Aynı işverenle kesintisiz çalışmış, belirsiz süreli sözleşmeye sahip olmuş, beş yıllık azami görevlendirme süresini aşmamış ve kamu düzeni veya güvenlik açısından herhangi bir risk oluşturmamıştır.

Bu çerçevede mahkeme, esaslı şartların mevcut olduğu durumlarda idarenin şekli eksikliklere dayanamayacağını açıkça ifade etmiştir. Karar ayrıca, kamu makamlarının işbirliği ve idari etkinlik ilkelerine uygun hareket etme yükümlülüğünü de vurgulamaktadır.

Karar, idari yargılamalarda sıkça karşılaşılan bir başka meseleye de değinmektedir.

Yargılama sırasında idare, işçinin niteliklerine ilişkin yeni gerekçeler ileri sürerek reddi savunmaya çalışmıştır. Mahkeme bu yaklaşımı kesin bir şekilde reddetmiş ve idari işlemin hukuka uygunluğunun yalnızca ilk gerekçeye göre değerlendirilebileceğini, sonradan gerekçe eklenemeyeceğini belirtmiştir.

Sonuç olarak, dava kabul edilmiş, idari işlem iptal edilmiş ve idareye oturma iznini verme yükümlülüğü getirilmiştir.

Bu kararın daha geniş etkileri olabilir.

Göç hukukunda, şekilden ziyade esasın öncelikli olduğunu bir kez daha teyit etmektedir. Ayrıca idari gecikmelerin veya eksikliklerin bireylerin aleyhine sonuç doğurmaması gerektiğini açıkça ortaya koymaktadır.

Kararın tam metnine buradan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/008079775c3fae5c6fc91

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Başlık: İtalyan Mahkemesi Oturma İzni İptalini Kaldırdı: Şekilcilik Gerçeğin Önüne Geçemez

 Başlık: İtalyan Mahkemesi Oturma İzni İptalini Kaldırdı: Şekilcilik Gerçeğin Önüne Geçemez

İtalya’nın Puglia Bölge İdare Mahkemesi tarafından verilen son karar, göç hukuku alanında çalışan uzmanların dikkatini çekiyor. Mahkeme, idari işlemlerde aşırı şekilciliğe karşı net bir duruş sergiledi.

2026 yılı 386 sayılı karar, 2026 yılı ruolo generale 347 sayılı dosyaya ilişkin olup, mevsimlik çalışma izninin bağımlı çalışma iznine dönüştürülmesine yönelik nulla osta’nın iptal edilmesini konu almaktadır. Kararın tam metnine aşağıdaki bağlantıdan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/008079775b1c03cd369cb
(tam bağlantı: https://www.calameo.com/books/008079775b1c03cd369cb)

Uyuşmazlık, görünüşte teknik bir meseleye dayanıyordu: Başvuru sahibi tarafından sunulan kira sözleşmesinin farklı nüshalarındaki imzalar arasında bazı farklılıklar bulunması. İdare, bu farklılıkları belgenin güvenilirliğini sorgulamak için yeterli görmüş ve dönüşüm sürecini iptal etmişti.

Mahkeme bu yaklaşımı kabul etmedi.

Kararında mahkeme, kira sözleşmelerinin uygulamada genellikle birden fazla nüsha halinde düzenlendiğini ve her nüshanın taraflarca ayrı ayrı imzalanmasının olağan olduğunu vurguladı. İmzalar arasındaki küçük farklılıkların tek başına belgenin geçersizliğine yol açamayacağını belirtti. Bu tür unsurlara dayanarak idari karar verilmesi, mahkemeye göre, gerçeklikten kopuk ve yüzeysel bir yaklaşımı yansıtmaktadır.

Bu gerekçelerle mahkeme, idari işlemi hukuka aykırı buldu ve yeterli inceleme yapılmaması, gerekçe eksikliği ve olayların hatalı değerlendirilmesi gibi hukuki sakatlıkları tespit etti.

Sonuç açıktır: iptal kararı kaldırıldı.

Bununla birlikte mahkeme dengeli bir yaklaşım benimseyerek, idarenin dosyayı yeniden inceleme ve oturma izninin dönüştürülmesi için gerekli şartların mevcut olup olmadığını değerlendirme yetkisini koruduğunu da açıkça ifade etti. Dolayısıyla karar, otomatik bir hak tanımamakta, ancak hukuka uygun yeni bir değerlendirme yapılmasını zorunlu kılmaktadır.

Bu dava, göç hukuku alanında daha geniş bir sorunu ortaya koymaktadır: idari gereklilikler ile bireysel hakların korunması arasındaki denge. Mahkemenin mesajı nettir: usuli titizlik, gerçeklikten kopuk katı bir şekilciliğe dönüşmemelidir.

Hukukçular ve politika yapıcılar açısından bu karar önemli bir hatırlatmadır: yaşama ve çalışma hakkı gibi temel hakların söz konusu olduğu durumlarda hukuk soyut şekilde uygulanamaz.

---

Yazar
Fabio Loscerbo, Avukat
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428